Út í óvissuna

Eftir að hafa farið í frekar þéttsetna skoðunarferð í nokkra daga og endað svo á skítugu hótelherbergi í Alleppey, þá var sweet að mæta á ströndina í Varkala í þvílíka túristaparadís.

Varkala er allt öðruvísi en aðrir staðir sem við höfum komið til á Indlandi. Svona týpískur sumarfrís-staður, sandur, sól og hvítt fólk í meirihluta…eitthvað sem við höfum ekki séð áður. Það voru nokkrar “vestrænar” fjölskyldur sem er líka mjög óalgeng sjón í þessu stóra landi. Þarna var fólk greynilega komið til þess að slaka á, fara í sólbað og spila skák.

Við gistum á litlu gistiheimili sem ber heitið Baby House sem rekið er af hinum hressa Sham. Hann skírði staðinn Baby House vegna þess að mamma hans hafði gefið honum jörðina og hún hét þessu skemmtilega nafni, Baby. Helga fór á viku yoga námskeið sem haldið var upp á þaki á gistiheimilinu. Það voru því miður engar myndi teknar af herlegheitunum.

Vinir okkar, Tom og Rachel (hver man ekki eftir þeim ), komu til Varkala stuttu seinna og við vorum nágrannar á gistiheimilinu.

Öldurnar við ströndina í Varkala eru víst sterkar og maður fann það um leið og maður steig í þær (nb. að sá sem skrifar hefur eingöngu farið á alvöru strönd 2-3 áður á ævinni og aldrei dýpra en að hnjám)  – Maður fór aðeins út í sjóinn og alltaf þegar maður hélt að allt væri í góðu, þá kom risa stór alda og grípur mann, fleygir manni upp í loftið og dregur mann svo eftir botninum – mjög hressandi

Þegar ég var kominn með leið á því að labba út í sjó, standa eins og kjáni, bíða eftir öldu og láta hana dúndra mér í botninn, þá kenndi hinn veraldrarvani Tom Noel mér Bodysurfing og svo seinna þegar sjórinn var mildari, Bodyboarding.

Body Surfing gengur út á að fara út í sjó í brjóstkassadýpt og bíða eftir stórri öldu – svo þegar hún kemur þá byrjar maður að synda skriðsund á fullu í átt að ströndinni – svo kippir aldan manni með þegar hún er að hvolfast yfir og þá er eins og maður fljúgi eða svífi ofan á öldunni, hátt fyrir ofan fólkið í kring um sig á smá ferð.

Þegar ég var nokkurnveginn búinn að ná Bodysurfing á hreint, þá stakk Tom upp á að við fengjum okkur Bodyboards á leigu, því að sjórinn væri hugsanlega ekki lífshættulegur þann dag. Bodyboarding gengur út á nákvæmlega það sama og Bodysurfing, nema að maður leggst á svona lítið ca 1m langt bretti og beitir svo svipaðri tækni við að bursla áfram þegar aldan kemur – En Hólí sjitt!! Það er alveg rosalegt dæmi. Það er erfiðra að hitta á öldurnar, en þegar maður nær þeim, þá dúndrast maður áfram á ógnarhraða og hendist áfram kannski 50m í hverri öldu. Flýtur áfram eins og fleytt kerling. Geðveikt. Verð að prófa þetta í nauthólsvík.

Maturinn í Varkala er ágætur. Það er mikið af sjávarréttum og maður getur oftast valið sér ferskan fisk, krabba, humar, rækjur eða smokkfisk fyrir utan veitingastaðina og þeir elda síðan það sem maður velur. Þar sem þetta er líka túristaparadís þá er auðvitað auðvelt að fá Espresso, hægt er að surfa á netinu á sumum kaffihúsana osfrv.

Bíður þolinmóð eftir lestinni

Bíður þolinmóður eftir lestinni í aðeins meira töff pósu en Helga

Varkala ströndin er gull falleg. Hún er þekkt fyrir það að þetta er eina klettabeltið í Kerala sem snýr út að arabíska hafinu.

Það hafði hrunið undan gangstéttinni 2 mánuðum áður í mikilli rigningu.

Yndislega hreina og sæta gistiheimilið okkar: Baby House.

Helga sópar og passar að herbergið haldist hreint.

Helga hlær af því að það er svo gaman að skoða bloggið okkar

Svona var eiginlega hver einasti morgun, borða morgunmat með Tom og Rachel

Hvítt te – besta te sem maður fær

Eðlan borðaði með okkur morgunmat – hún hafði samt ekki mikla list, vildi aðallega skoða blaðið.

Plataður út í lífshættulegt áhugamál: Bodyboarding

Sjórinn leit stilltur út þennan dag

Róa róa róa… aldan alveg að grípa

Og svo á þvílíkri siglingu í átt að ströndinni

Þetta eru kellingarnar sem sjá um að halda við ströndinni – tína upp rusl og raka sandinn.

Stórmeistararnir einbeita sér – Þjónarnir eru oft mjög spenntir fyrir því að fá að spila við mann skák. Í Varkala keppti Addi við tæplega 10 þjóna og vann alla nema einn. Þetta er sterkasti skákspilarinn, Zures (eða Sures), þeir tóku 3 leiki og Addi vann 2/3 – mikill sigur fyrir Ísland.

Þetta Monopoly fór í þvílíkt drama á tímabili þegar reglurnar urðu óskýrar, en endaði samt ágætlega

Helga og Rachel völdu sér þennan disk af tíkrisrækjum…nammnamm!

Kokkurinn í eldhúsinu, eitthvað að undirbúa. Spjótin fara ofaní gat á tandoori ofninum. Gatið er samsagt undir “vok-pönnunni”.

Við örkum af stað í smá búðarráb – markmiðið er að finna buxur, sólarvörn, klósettpappír og sitthvað fleira.

Það eru endalaust af svona búðum víðsvegar um Indland. Allar eins en engin eins.

Addi endaði á að láta Mr. Taylor sníða á sig tvær stuttar buxur, handvaldi efni í þær.

Indversku karlmennirnir hittast stundum á ströndinni, spjalla saman og góna á búbbur. Mjög pirrandi en Þykir samt mjög eðlilegt.

Amma store

Gullmoli úr matseðli – sá sem nær að þýða þetta fær verðlaun

Við lentum í smá rigningarsudda – ekkert alvarlegt, en alveg grenjandi

Eitt kvöldið fórum við á ótrúlega tónleika – hljómsveit frá Alleppey sem var að spila á veitingastaðnum Rose Garden. Þeim gekk mjög erfiðlega að stilla gítarinn eins og heyrist á þessu videoi og náðu ekki að fullkomna það því að í miðjum tónleikum ruddist löggulið á fullu inn á staðinn og handtók alla starfsmenn staðarins fyrir að selja áfengi án leyfis. Eftir stóðu allir matargestirnir og hljómsveitin og fylgdust með lögreglunni fara í gegnum alla pappíra og allt á staðnum. Þegar við fórum frá Varkala var managerinn á staðnum víst ennþá í fangelsi…