Út í óvissuna

Í Fort Kochi hittum við par á veitingastað frá Jersey í Englandi, Tom og Rachel. Þau eru búin að vera að ferðast um Indland í einn mánuð núna og við gátum skipst á sögum og reynslum.

Þau byrjuðu í Delhi og hafa ferðast dálítið um norðurlandið og fóru svo niður með vesturströndinni til Mumbai og Goa.

Tom er endurskoðandi/bókari (accountant) og Rachel er tilvonandi heimavinnandi húsmóðir (með mikinn metnað í þeim efnum)

Við hittum þau nokkrum sinnum í Fort Cochin, borðuðum með þeim á veitingastöðum ofl og ákváðum í kjölfarið, eftir miklar ferðaskipuleggjendaviðræður, að taka eina 4 daga ferð með þeim til Munnar og Piraya. Innifalið í ferðinni var allur akstur á milli, stopp á ýmsum stöðum og gisting í 3 nætur.

Okkur var dröslað á fætur af Anesh, brjálaða sveitta bílstjóra kl 6:30 fyrsta morguninn og við héldum af stað.

Fyrsta stopp var til að skoða og baða fíla á þar til gerðum stað. Innfæddir hafa þjálfað og hugsað um fílana í margar kynslóðir.

Það var slatti af ferðamönnum nú strax þegar við komum á staðinn.

Fyrst þegar fílarnir komu arkandi þá sló hjartað í manni semi-ört. Jafnvel þessir litlu barnafílar virtust risastórir. Þeir stara í augun á manni og það er eitthvað innra með manni sem segir manni að þeir geri sér grein fyrir óréttlæti þrældómsins.

Tom óð af stað og byrjaði að baða fyrsta fílinn á fullu – Helga hafði gaman af þessu en Addi rétt þorði að pota í þann minnsta. Bakteríuparanoian, klígjukenndin og almenna hræðslan var of sterk.

Þegar stóru fílarnir með skögultennurnar komu arkandi þá þagnaði yfir mannfjöldanum og maður heyrði hjartsláttinn í fólkinu við hliðina. Þeir virtust samt vera vel þjálfaðir og maður passaði sig að vera í dálítilli fjarlægð frá þeim.

Við komum síðan við einhverstaðar…

Þegar við komum til Munnar var það mikil tilbreyting að finna ferskt loft og ekki nema ca. 20°C hita úti. Enginn raki í loftinu og maður fann fjallagustinn strjúkast um sig. Það var eitthvað við Munnar sem minnti mann mikið á ísland, ég veit ekki hvort það voru te-ekrurnar, fjallaloftið, bragðlausa kaffi-teið eða það að fara upp í rúm að krókna úr kulda, en eitthvað við aðstæðurnar vöktu með manni dálitla heimþrá.

Næsta dag fórum við og skoðuðum te-verksmiðju. Það var farið með okkur í gegnum allt ferlið við að búa til te og þó það hafi verið ágætlega athyglisvert í 2 mínútur þá var það dálítið eins og að vera í skólaferð í grunnskóla og það er ekki í uppáhaldi hjá öllum í hópnum (*Hóst*Adda*hóst)

Eftir þessar tvær frískandi nætur í Munnar og nokkrar lotur af Adda að rústa Tom í skák, héldum við af stað til Periyar. Periyar er svona “wildlife sanctuary” (sama hvað það er á ísl.) – staður með dýrum – Ferðin tók 3 klukkutíma og þegar við komum var komin grenjandi rigning. Planið fyrir eftirmiðdaginn átti að verða fílabaksferð og daginn eftir átti að vera ferð um Periyar með innfæddum leiðsögumanni að leita að tígrisdýrum, fílum, björnum og slöngum.

Því miður var veðrið ekki hliðhollt okkur og við þurftum að fresta bæði skógarferðinni og fílabaksferðinni vegna rigningar og drullu og við keyrðum því öll, síðasta daginn, af stað aftur og enduðum í bænum Alleppey þar sem leiðir fjórmenninganna skildu. Takk fyrir frábæra ferð Tom og Rachel.

Sorry, þetta eru svo margar myndir og tengingin er ekki góð núna, svo ég nenni ekki að setja eina og eina inn í einu…